Çok sevdiğim Hakan Dereli dostumuz zaman zaman ilginç yazılar yazar. Kısa cümleler de olsa, içinde topluma verdiği mesajların uzunluğunu, büyüklüğünü anlatmaya gerek yok.

Bir uyarı var içinde, bin mesaj dolu, şehre dair tavsiye yüklü satırları. Anlayan çıkarsa, önemli verdiği mesajlar.

Fakat öyle bir şehirde yaşıyoruz ki, yazıyor, çiziyorsun, okuyan yok.

Konuşuyor, söylüyorsun, dinleyen yok. Kulağının üzerine yatınca dinlemesi gerekenler, sen de söylediklerinle kalıyorsun sap gibi orta yerde.

Ne diyor Yunus Emre, “bir çiçek için dalı incitme gönül”

Ne çiçeği, ne dalı, biz koskoca çamları deviriyoruz bir yaprak için!

*

Bakın sevgili Hakan Dereli ne demiş; bir kulak verin lütfen, Allah aşkına; “İnsan, yükselirken kendisine destek olanları bazen unutur, bir adım daha ileri gitmek uğruna gönüller kırar, dostlukları tüketir, emekleri hiçe sayar. Oysa hayat böyledir, bugün güçlü olduğun için kırdığın dallara, yarın düşmemek için muhtaç olursun.

Unutmamalıyız, İnsanları kullanarak yükselmek başarı, onları yarı yolda bırakmak güç değildir.

Asıl önemli olan yükselirken vefalı olmak, düştüğünde dost biriktirmektir.

Çünkü hayatın en ağır dersi, bir zamanlar elinin tersiyle ittiğin insanlara bir gün muhtaç kalmaktır.”

*

Aslında bu yazının başlığı ‘Enayiler derneği’ olacaktı. Bir dernek kuracaktım güya. Bütün enayileri üye yapacak, bir çaktı oluşturacak, güçlü bir sivil toplum örgütü kuracak, enayilerin sorunlarını yukarıya taşıyacaktım! Üyelik aidatlarını hiç düşünmedim. Veren olursa alır, vermeyenden silah zoruyla tahsil edecek değildim,(!) bu bakımdan üzerinde durmadım.

Kimi, kimleri de üye yapacağımı bilemeden bu projeme kafa yorunca, fakat başkanlığa kimi getireceğime karar veremedim. Kime tavsiye ettiysem, rica ettiysem, kimi iknaya çalıştıysam, yanaşan çıkmadı.

Neyden korktularsa artık!

*

Hevesim kursağımda kaldı, ben de en büyük meselenin insanlarla uğraşmak olduğu düşüncesinden yola çıkarak, bu düşünceye samimiyetle inanan birisi olarak herkesi kendi enayiliğine, pardon akışına bıraktım, vazgeçtim!

Zaten…

Herkes öcü görmüş gibi kaçmıştı, "Bana dokunma, beni bu işe bulaştırma!" diyenler çoğunluktaydı.

Türkçesi, bizi bu hallere düşüren, "Bana değmeyen yılan bin yaşasın!" mantığı idi.