Sayın Fırat Görgel, bu şehrin evladı ve hafızası. Karakteriyle, siyasetiyle, duruşu ve tavırları ile her açıdan örnek alınacak bir yerel yönetici.
Zaman zaman sosyal medyada inciten, kırıp-döken, hakaretle güven suikastı yapıp itibarsızlaştırmaya çalışsalar da, ramazan ayında bile bir gün evinde iftar yapamayan bu ak saçlı adamın kıymetini bilmeliyiz.
Tamam, deprem yaşandı, Devletin gölgesi üzerimizde, Allah devlete zeval vermesin, fakat Fırat Görgel’e yapılmak istenen, reva görünen bu itibar suikastının kime ne faydası olacak!
Şimdi farklı siyaseti, enaniyeti bir tarafa bırakıp, kısır çekişmelerden ve basit hesaplardan uzak, bu ak saçlı insana destek olmak zorundayız.
Madem toparlanmak şart ise, madem ayağa kalkmak ise Maraş’ın asıl derdi, madem hayat normale dönecekse, Fırat Görgel ve şehrin yükselen değerlerine sahip çıkmak boynumuzun borcu olsun!
Pranga vurmak basit insanların işi.
Ha, “Memlekette bunlardan var mı?” diye sorarsanız, cevabım şu olur; “Size kaç tane lazım!”
*
Sorsan herkesin bir derdi var. Dertsiz kul yok. Çok malı mülkü olanın derdi başından aşkın iken, fakirin derdi de geçim. Öyle ki insanlar artık kıt kanaat geçinir hale geldiler. Tatile giden yok, boğazından başka üzerine para harcayan, dışarıda yemek yiyen kalmadı.
İnsanlar tasarrufa yöneldi, paranın kıymetini anladı, alım gücü kalmasa da olanla idareye, yetinmeye çalışıyor.
Garibanın derdi daha başka.
Rivayet edilir ki, padişahın kızı kör olmuş. Memlekette akıllı geçinen çok ya, “Dertsiz birinin gömleğini, kızın gözlerine sürün, gözleri açılır!” demişler.
Koca memlekette, (Hadi o memleketin adı da Kahramanmaraş osun!) derdi olmayan bir gariban bulmuşlar.
Bulmuşlar ama onun da gömleği yokmuş!
*
Cengiz Aytmatov, Cemile adlı kitabında şöyle yazar;
Biri Tanrı’ya sormuş; “Eğer her şey zaten kaderde yazılıysa, neden dilek dileyeyim ki?”
Tanrı gülümseyerek şöyle cevap vermiş; Belki de bazı sayfalara sadece ‘dilediğin gibi olsun!’ yazmışımdır.
O nedenle, siz siz olun her şeyinizi kaybedin belki ama asla umudunuzu ve onurunuzu kaybetmeyin.
Para kaybolur bulunur, malınız kaybolur, bir şekilde çalışır yeniden yerine koyarsınız. Ama umudunuzu ve onurunuzu kaybettiğinizde, her şeyinizi kaybetmişsiniz demektir.
*
Cahil bir baba ve eğitimli oğlu, ormana kamp yapmaya gitmişler. Çadırlarını kurup uykuya dalmışlar, birkaç saat sonra baba oğlunu kaldırmış ve sormuş, “Gökyüzüne bak, ne görüyorsun!”
Oğlan; “Milyonlarca yıldız görüyorum!”
Baba; “Peki, bunlar sana ne ifade ediyor?”
Oğlan; “Konuyu astrolojik olarak ele alırsak, evrende milyonlarca gezegen var. Bu gezegenler birleşip…” diye lafı uzatacakken, baba oğluna tokadı yapıştırmış, “Salak, çadırı çalmışlar!” demiş.
Eşek büyümekle kervanbaşı olmazmış. Diploma coğrafya bilgini artırır, cehaleti kaldırmaz!
*
Hadi bu son cümlelerde benden size gelsin!
Kimsenin benim için ‘çok iyi insan’ demesi gibi bir endişem yok. Beklenti içinde de değilim. İyi insan olmanın kriterleri değişir. Ben, iyi olana iyi, kötü olana kötüyüm. Herkesin yeri kalbimde belli.
Kiminin altı çizili, kiminin üstü!
*
Demem o ki, desteklemek, arka çıkmak gerek! Bu şehir bizim, gidecek başka şehrimiz yok. Pranga vurarak, içeride baka dışarıda baka konuşarak, ayak oyunlarını devreye sokarak şehre zarar verenlere söylüyorum; “Fırat Görgel gibi bir hafızanın, feraset ve cesaret sahibi bir liderin kıymetini bilin!”
Ne kadarsa o kadar!
