Aslında her biri ayrı ayrı yazı konusu olacak kadar büyük ve o kadar da önemli. Fakat ne yazarsak yazalım okumayınca, söylenenlere kulaklarını tıkayan siyasi irade, halkın bu taleplerini, yaşam için elzem olan projeleri yukarıya taşımaktan imtina edince, ilgili bakanlıklara, daha ileri gideyim sayın Cumhurbaşkanımıza iletmeye cesaret edemeyince, milletvekilleri söyledikleriyle kalıyorlar, biz de yazdığımızla, vatandaş da okuduğu ile sevinçten göbek atıyor.

*

Yıldırım Ramazanoğlu adında bir milletvekilimiz vardı. Eşi Sema Hanım da Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı idi. Mahallelim olan sevgili Ramazanoğlu, şehre dair yakışan ne varsa konuşan, dile getiren bir isimdi. Mesela Çağlayancerit yolu için; “Bu yol bizim namusumuz!” demişti.

Arşivlerde duruyor.

Değişen kendisi oldu, fakat yolun kaderi değişmedi. Pazarcık üzerinden gidersen 110, cesaret edip, aracınıza güvenerek yola çıkarsanız, Doğukent üzerinden 65 kilometre. Zor iklim şartlarında bu ilçeye ulaşabilmek mucizelere bağlı.

Ceviz ormanı ile çevrili bu şirin ilçemizin yol sürünü bir türlü çözülemedi bu güne kadar. Doğukent’ten itibaren 14 km.lik bir yolun ihalesinin yapıldığı, iyileştiği-iyileştirileceği yazıldı, konuşuldu, ancak bu meselede bir fotoğraf karesine bile ulaşamadık.

Fakat siyasiler bu yolun nimetini yedi, zekâtını verdiler mi bilemem de, yol üzerinden bayağı siyaset yaptılar. Alkış bile aldılar ne hikmetse!

*

Sevgili Yıldırım Ramazanoğlu’nun dillendirdiği bir başka mesele daha vardı ki, önemliydi. Bilişim Vadisi ve Polis Okulu… Dinleyince, haber yapınca bayağı heyecanlanmıştık.

Sayın Ramazanoğlu bunu her fırsatta dillendirince, içimizden ‘İnşallah!’ dedik. Zira şehir aksiyon kazanmalı, ekonomiye can suyu olmalı, şehre öğrenci gelmeliydi ve tanınırlık meselesinde bir adım öne çıkmalıydık.

Bilişim vadisi’nin ne olduğunu kimse anlamadı, (Türkiye’nin en büyük teknoloji geliştirme bölgesi ve inovasyon üssü – tanımı; bilimin teknolojiye, teknolojinin ise ürüne dönüştüğü ve ticaretleştiği bir ar-ge platformu) Ramazanoğlu da bunu tam anlatamadı. Kendi düşüncesiydi, fakat bu ihtiyacı, bu projeyi Ankara’ya taşıdı mı, ilgili bakanlıklarla görüştü mü bilinmiyor, söylendiği, yazıldığı ile kaldı.

Oysa dört dörtlük bir polis evi ve lojmanları ile polis okulu şehre canlılık, heyecan katacaktı. Olmadı, zaten sonra da dillendiren, haber yaptıran çıkmadı, peşine düşen de…

*

Uzun seneler önce bir Tugay’ımız vardı. Kışla asker doluydu. Acemi birliğiydi. Hafta sonlarında çarşı-pazar asker kaynar, esnaf bayram ederdi.

Sonra ne olduysa oldu, kim hangi dokunuşta bulunduysa, acemi birliğimiz, yani Tugay, Güneydoğu’da bir ilimize taşındı. Kışla sessizleşti, çarşı pazara uğrayan kalmadı. Esnafın yüzü gülmez oldu asker gidince, Tugay taşınınca.

Bir ara siyasiler Kışla’yı dillerine doladılar. Milli Savunma Bakanlığından alacaklar, o geniş araziye hastane, sosyal tesisler, okul yapacaklardı. Biz milletçe, özellikle Maraşlılar ancak lafını sevdiğimiz için bu proje, bu düşünce de rafta kaldırıldı.

*

Artık gına geldi. Dile getirmekten, yazmaktan ve yorumlamaktan bıktık, usandık. Fakat tepkilere, talep ve ihtiyaçlara kulaklarını tıkayan siyasi irade, duymazdan geldi, başını kuma gömdü.

Mado kavşağı. Ve bu kavşak öncesi altından bir damla su bile geçmeyen köprü. İki yanı bomboş. Şehirden çıkarken 4-5 şerit gidiyorsun, köprüye yaklaşınca daralıyor yol, 2 şeride düşüyor.

Sanayi bu bölgede, hastane bu bölgede, havaalanı bu bölgede, işçi servisleri başta olmak üzere trafik yoğun ve kilitleniyor, işkenceye dönüşüyor giriş ve çıkışlar, fakat şehrin derdiyle dertlenmekten uzak olanlar, hadi Ulaştırma Bakanına ulaşamadılar, bari Ankara’da Karayolları Genel Müdürlüğüne gidip de bir küçük ricada bulunmaktan acizler.

Ama lafa gelince bu şehri, insanlarını çok seviyorlar, hizmet etmek için çırpınıyorlar.

Sanki Maraşlılar da sizin için ölüyor!