Zaman zaman, kısa aralıklarla da olsa, lafı açıldığında, söz konusu olduğunda mahalle ve aile baskısından söz eder, lafı gençliğe getiririz. Kızlara, oğlanlara…
Mahalle baskısı, insanları ahlaklı olmaya değil, ahlaklı görünmeye zorluyor. Bence trajedinin en büyüğü burada başlıyor. İnsanlar sevdikleri gibi yaşamadıklarında ve yaşadıkları gibi görünmediklerinde, sonunda kendilerine de sevdiklerine de zarar verebiliyorlar.
Oysa ahlak, kimsenin tekelinde olmadığı gibi, başkalarının hayatını denetlemek hiç değil.
*
İnsanlar başkalarının özel hayatlarını didiklemeyi, dinlemeyi seviyor. Kendi kıçındaki pisliği görmez, başkalarının gözündeki çapağa laf sokuştururlar.
Ülkemizde, yıllardır bazı siyasetçilerin, belediye başkanlarının ve bürokratların özel hayatları üzerinden benzer tartışmalar yaşanır ve yaşanacak.
Dedim ya, başkalarının özel hayatı bizi yakından ilgilendirir nedense. Oysa herkesin hayatı kendine.
Bazıları kürsüde, toplum içinde konuşurken muhafazakâr, özele hayatında özgür yaşam. Gece silahlı, gündüz külahlı gibi bir şey anlatmak istediğim.
*
Bu ülke ve insanoğlu, senelerdir türban tartışması içinde sınırları zorladı, konuştu, yazdı ve ekranlar başörtüsü tartışmaları ile dolup taştı. Ve bugün gelinen noktada çok şükür ülkemizde başörtüsü skorunu yok.
Oysa bilinir ki, ne başörtüsü erdemli olmanın garantisi, ne açık saçta dolaşmak ahlaksızlığın kanıtı, belgesi. Temiz ahlakın ölçüsü kıyafet değil, dürüstlüktür, samimiyettir.
Bu meselede dürüst müyüz, samimi miyiz, işte asıl tartışılması gereken mesele de bu ya!
Her kim ve nerede olursa olsun, nerede yaşanırsa yaşansın, kişi yaşadığı hayatı inkâr etmeyecek.
Karakterinde sorun yoksa tabi.
