Bugün sizlere öyle havalardan, öyle manzaralardan, öyle isimlerden söz edeceğim ki, küçük dilinizi utacak, ‘Yok canım, daha neler!’ diyecek, ‘Vay canına!’ hayret nidasını seslendireceksiniz.

Başlıyorum.

*

Artık dünya kabul ediyor, Kahramanmaraş bir dondurma şehri ve başkent bu sektörde. Anlı şanlı markalarımız, firmalarımız var. Var da aralarında dayanışma, mesleki bağ yok. Birbirlerinin cenazesine gitmezler, hastalansalar hastanenin yolunu bilmezeler, (cezaevinden çıksalar bir geçmiş olsun bile demekten imtina ederler. Bu kadar mı zor geliyor size!) yolda görseler selam bile vermezler.

Sanki düşman kardeşler. Adamlar ot’un bile festivalini yaparken, biz nelerle uğraşıyoruz, varın gerisini hesap edin!

Peki, komşu Gaziantep ne yapıyor derseniz yazıyorum;

Bir… ‘Dondurma müzesi ve festivali’

İki… ‘Şıra festivali’ biliyorsunuz, ‘Şırahan’ bu şehrimizde bulunuyor. Şehrin adeta simgesi...

*

Sayın Fatma Şahin yöresel ürünlere sahip çıkıyor. Bu anlamda Bertiz’e, Andırın’a, Çağlayancerit’e, Helete’ye ekipler gönderiyor. Dolaşıyor adamları.

Bertiz’in şırasına, Cerit’in cevizine, Helete’nin peynirine talip oluyor ve bunu marka haline getirip kendi etiketleri ile pazarlıyor, ‘Gaziantep peyniri’ diye satıyorlar, pazarlıyorlar. Bizler, bırakın peynirimizi, şıra ürünlerimizi, kendimizi pazarlamaktan aciziz birader!

Evet, Fatma Şahin tarafından gönderilen ekip Bertiz’de iken, birkaç, şıra üreticisi vatandaş tepki gösteriyor, “Kusura bakmayın, size şıra ürünlerimizi vermeyiz. Biz Abdal Halil Ağa’nın torunlarıyız. Memleketimin insanına kilosu 300 lira aşağıdan veririm, ama size veremeyiz!”

Alkışlar!

*

Tarım şehriyiz lafa gelince. Ovalarımız bereketli. Ekili araziye müsait alanlar varken, kimisi buğday, kimisi mısır, az da olsa kimileri pamuk ekiyor.

Buğday ekimi alabildiğine fazlayken, biraz tuhafınıza gidecek ama gerçek, şehrimizde bir tane un fabrikası yok.

Un ya Ereğli’den geliyor, biraz Afşin’den ama çokça da komşu Gaziantep’ten.

Un depolaması, pazarlaması tekel oluşturmuş. Adamlar istedikleri fiyata fırınlara veriyor. Fırıncılar odası başkanı sevgili kardeşimizin bu meselede bir açıklama yapmasını bekleriz. Yahu, Allah’ın kepeği bile Antep’ten. Bir makarna fabrikası yapmayı kimse akıl edemedi bu şehirde. Varsa yoksa tekstil dediler, şimdi de işletmeler makine mezarlığına döndü.

Hayvanlar kepek yemez, ama biz ekmeğini yiyoruz. Yahu hayvanın bileyemediği kepek Antep’ten geliyor, biz de ekmeğini yiyoruz.

*

Kurtuluş turizm sektöründe. Yayla sektörü denilince de akla kuşkusuz önce Başkonuş gelirken, bacasız sanayinin önde gelen işletmecisi, eğitimli, beyefendi kişilik, hukuk adamı ve inşaat mühendisi sevgili Serdar Erdoğanyılmaz’ın delikanlı oğlu Serhan Erdoğanyılmaz, misafirlerine yılın 12 ayında hizmet verirken, sevgili iş adamlarımız, sizler de yatırımda çeşitliliğe gidin, başka alanlar, başka sahalar yaratın kendinize. Bacasız sanayi yayla turizmine kapıları açık tutun, destekleyin!

Şehrin ekonomik, tanınırlık ve sosyal yaşam şartlarının iyileşmesi noktasında kurtuluşu yayla turizminde. Bunu bilin, anlayın ve idrak edin artık!

*

Şehrimizin dört bir tarafı ormanlarla çevirili. Netice itibariyle şehrimizde Orman Bölge Müdürlüğü var. Fakat, geçende bir fırıncı arkadaş ile tanıştım, bana, “Abi tuhafına gidecek ama gerçek, odunlarımız bile Çanakkale’den geliyor!” deyince afalladım, inanamadım.

Halbuki şahsım şehrinde odun çok! Niye dışarıdan geliyorsa artık!

*

Bunları sorumlu sorumsuzlar için yazdım. Belki anlama özürlüdürler, belki anlamak istemeyebilirler düşüncesiyle anlayabilecekleri dille yazdım.

İnek doğum yapar, ev sahibinin ruhu bile duymaz. Ancak tavuk 20 gramlık yumurta için mahalleyi ayağa kaldırır!

Ben ne demek istediysem artık!