Uzun yıllar öncesinden, ‘zamansız’ yazılarımdan birinden bir bölüm…
Şu yaşadığımız eşi benzeri bu topraklarda görülmemiş kriz; yanı başımızda geleceğimizi kara bir kabusa çevirmeye aday, çok dikkatli ve özenli olunmazsa kıyameti yaşatacak emperyalist saldırı, içerde ise bir yağcılık, güçlü olana tapınma, efendilerin direktiflerine göre şekillenen uşaklık at başı ilerliyor!
Demek ki değişen pek bir şey yok, aksine daha beter, daha acıklı günlere yelken açmışız ki, binlerce yazım arasından 'omurga' ile ilgili olanı aklıma düşüverdi!
*
Omurga çok önemlidir; maazallah bir kırıldı mı, bir eğilip büküldü mü sürüngene dönüşüverirsin… Öylesine yaşamsaldır ki, yokluğu insanda ne vicdan, ne haysiyet, ne gurur, ne de onur bırakır.
Kalem tutan eller, doğruyu söyleyen diller tutuşuverir, bambaşka bir mahlukata dönüşüverir!
Maşallah, etrafımız mebzul miktarda omurgasını yitirmiş, iki büklüm muhterem zevattan geçilmiyor. Yalanlar, dolanlar, “cekler, caklar”, “şak şaklar” düğün, çengi halinde!
*
Merhum Hasan Pulur'un Milliyet Gazetesinde, (o vakiler gazete gibi gazete idi) 3 sayfa sağ üst köşede yayınlanan ‘Olaylar ve insanlar’ köşesindeki yazılarını tiryakisiydim. Bir gün, Cağaloğlu yokuşu ilerisinde, sağ sokak içindeki Gazeteciler Cemiyetinde birlikte sohbet edip çay içme imkânı bulmuştum.
Işıklar içinde uyusun Hasan Pulur uzun yıllar önce şöyle yazmıştı köşesinde:
“İstanbul’un her yerinde lağım yeraltından akar, Babıali’de yer üstünden!
Peki ya şimdi?
O Babıali’den eser kalmadı ancak pek çok yerde “Babıalicikler” türedi.
Benimkisi yalnızca bir “Ahh”, sadece bir hatırlatma!
Zamanı mıydı? Onun kararını da siz vicdanlarınıza danışarak vereceksiniz!”
*
Merhum Pulur bugünü o günlerde hissetmiş, düşünmüş ve yazmış. Ne büyük öngörüydü Allah’ım.
Tıpkı bizi, bugünü anlatmış!