Zamanı geldiğinde yumurta çatlar. İçinden diğer civcivlere hiç benzemeyen, güçlü gagalı, keskin bakışlı bir kartal yavrusu çıkar.
Ancak ne onu büyüten tavuk ne de kümesin diğer sakinleri, bu yavrunun bir kartal olduğunun farkındadır.
Kartal yavrusu, tavukların arasında büyümeye başlar.
Onlar gibi yerdeki yemleri toplar, böcek arar, eşelenir. Tehlike karşısında onlar gibi saklanır.
Günler, aylar, yıllar geçer.
Kartal büyüdükçe kanatları uzar, bedeni güçlenir. Ama yaşamı değişmez.
Çünkü kendisini bir tavuk sanmaktadır.
Bir gün gökyüzünde görkemli kanatlarını açmış, rüzgârın üzerinde süzülen bir kartal görür.
Hayranlıkla sorar: “Bu ne kadar güzel bir kuş! Nasıl da özgürce uçuyor! Kim bu?”
Yanındaki tavuk cevap verir: “O bir kartal. Kuşların hükümdarıdır.”
Genç kartalın gözleri parlar. “Keşke ben de onun gibi uçabilsem!”
Tavuk hemen karşı çıkar: “Boşuna hayal kurma. Sen bir tavuksun. Kartallar gibi uçamazsın. Senin yerin burası.”

Kartal susar.
O günden sonra gökyüzünde süzülen kartalları her gördüğünde iç geçirir.
Kanatları vardır ama uçmayı denemez.
Gücü vardır ama gücünün farkında değildir.
Özgürlüğe özlem duyar ama özgür olabileceğine inanmaz.
Yıllar boyunca tavukların arasında yaşar.
Ve bir gün ölür.
Bir kartal olarak dünyaya gelmiş, fakat kendisini tavuk sandığı için bir tavuk gibi yaşamış ve ölmüştür.
Gaziantep basın camiasının duayen ismi, kıymetli büyüğüm sayın Cengiz Halil Çiçek'ten.