Mayası bozuksa, cibilliyetinde sorun varsa karakteri sıfır ise, özgül ağırlıktan nasibini almadıysa, karekökü ve çapının toplamı bir değer, bir kıymet ifade etmiyorsa, şeytan ile aynı deliğe parmak sokmanın manası yok!

Zaten ortak demek!

Adam yerine koymak da yorar seni, beni, ötekini ve toplumu…

İtibar insana, adam olana, dürüst olana, siyasi kimliğini kullanarak şaibeli kazanç edinmeyene, güç zehirlenmesiyle şımarmayanlara, karakterinde sorun yaşamayana gösterilir.

Şeytan kılıklılara değil.

Çünkü itibar bir sermayedir, zenginliktir, güvenilir limandır! Tarihi yazılmamış açık çek, senet, ağızdan çıkan sözdür!

*

Ne zaman söz gazetecilikten açılsa, kimi genç gazetecilerin, (buna sosyal medyacıları da ekleyebilirsiniz-ne kadar inkâr edilse de kamuoyu benimsedi, kabullendi) kendilerini gösterme, kabul ettirme çabalarına onay benden.

Okurlarının onları tahttan indirmesine gösterdiği tepki, mesleki ilkelerle açıklanamayacak kadar sembolik kırılmaya işaret ediyor.

“Biz gazeteciyiz, karşı mahalleyi de sorar, soruşturur, hesaba çekeriz” savunması teknik olarak doğru, ancak meselenin özü ıskalanıyor.

*

Birini eleştirirsiniz, yanlışını ortaya koyar, kamuoyunu aydınlatır, şaibeli kazancını, kirli ilişkilerini, siyasi kimliğini ranta çevirme adına gösterdiği seviyesizliği, samimiyetsizlik ve cibilliyetsizliği tartışmaya açarsınız, karşıdaki hemen çemkirmeye başlar; “Maksadın ne?”

Daha da ileri gider, “Kimsin sen!”

Hizmetine karşılık faturayı şişir, fan, fin fon diyerek işi pişirdiğini ve bölgenin etkin isimlerini umre’ye götür, yılışık tavırların ve aşırı özgüveninle kendini dokunulmaz ve ayrıcalıklı say, namazda ön safta dur, dini, imanı ve Allah’ın kelamını dilinden düşürme, sonra da kalkıp “Hamd olsun, çok şükür!” de…

*

Kendini önemli gösterme çabası, vazgeçilmez yerine koyması, nasıl ve nereden edindiği serveti ile olmayan karakteri ile bütünleştirme gayreti aslında bir kıymet ifade etmiyor.

Bakışları sinsilik kokuyor! Sonradan görme tiplerden. Şımarık, o kadar da küstah!

Aracına çakar taktı mı görmedim, takmadıysa da ayıp etmiştir! Düne kadar neydi, şimdi hangi kulvarlarda balıklama, sırtüstü yüzdüğünü görenler, siyasi kimliğine sığınan bu şaklabanı, bu soytarıyı çok da önemsemiyor aslında.

Foyasını meydana çıkardığında, kirli çamaşırlarını ortaya döktüğünde, ipliğini pazara çıkartarak toplum nezdinde iki paralık ettiğinde şu soruyu sorar sana; “Senin derdin, niyetin ne?”

*

Benim, bizim senle bir derdimiz yok da koçum, senin kendinle problemin, üç kuruşluk karakterinle kendini olduğundan fazlasıyla satıyorsun, aslında ıskarta malsın, ihraç fazlası, tabla ürünü döküntüsün de üstüne alınmıyorsun.

Ve maşallah ne kadar da pişkinsin öyle!

*

Bizim niyetimiz gazetecilik yapmak! Devletimize, milletimize, bayrağımıza dil uzatanların karşısında dimdik dururken, sıfır karekökün ve görünmeyen özgül ağırlığınla caka satarsan, şaibeli kazancına meşruiyet kazandırma çabası içine girersen, gazeteci yazar da, rezil rüsva da eder!

Gazetecinin yalnızca ne söylediği-yazdığı değil, hangi cesaretle konuştuğu-yazdığı belirleyici hale gelir ki, güce sığınarak, şımarıklık kürkünü sırtına geçirerek karşımızda sırıtırsan, gazeteci de hahını avucuna vermesini bilir!

Hamdolsun, çok şükür, inşallah, maşallah!