Sözün bittiği yerde iken, söze nerden ve nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Kahramanmaraş ve Şanlıurfa’da okullarımıza yapılan saldırılardan dolayı çok üzgünüz.
Hayatını kaybedenlere Allah tan rahmet, acılı ailelerine sabır ve başsağlığı diliyorum.
Doğrusu şunu sormadan da yapamıyorum bize ne oldu, neden bu hale geldik. Gençlerimize sevgiyi, saygıyı ,vefayı, merhameti öğretmediğimiz sürece maalesef kaybeden bizler olacağız.
İyiliği hoşgörülü olmayı saflık, zorbalığı başkasının hakkını yemeyi zalimlik değil de açık sözlülük ve başarı diye öğretirsek, kendine ve etrafına zarar veren bireyler yetişir.
*
Yıllar önce şarkıcı Mustafa Yıldızdoğan’ın ‘Amirim’ adlı şiirini dinlemiştim, şiir şu sözlerle sonlanıyordu; “Bir ağaçtan bir milyon kibrit çıkar, bir kibrit bir milyon ağacı yakar“
Doğrusu o zamanlar yaşım küçük olduğundan ne anlama geldiğini idrak edememiştim ama şimdi yaşananları görünce çok daha iyi anlıyorum. Yanlış yetiştirilmiş yanlış yönlendirilmiş bir insan birçok güzel insanın yok olmasına sebep olur.
*
Maalesef yine bir öğretmenimizi çiçekleriyle beraber soldurdular. Hepsi küçük ve masum yavrularımız. Bu yaşananların üstüne daha fazla ne söyleyebiliriz. Nazan Bekiroğlu şu dizilerle anlatmış içimizdeki tarifsiz acıyı;
İçimde çok büyük bir ağlamak var
Bir ağacın altında oturarak hem kendime,
Hem bütün insanlara, hem börtü böceğe ,
Kurda kuşa, bin yıllık gözyaşıyla ağlamak istiyorum.
