Kimse sormuyor ki benim halımı
Boşuna yormuşum kendi kendimi
Her gelen atıyor birde çalımı
Boşuna yormuşum kendi kendimi
Zor günümde benim dostum kalmadı
Uykuyu yitirdim gözüm dalmadı
Anladım ki candan seven olmadı
Boşuna yormuşum kendi kendimi
Dileğim huzurlu günler görürüm
Onurla yaşadım öyle ölürüm
Birgün toprak olur bende çürürüm
Boşuna yormuşum kendi kendimi
Hoşça kalın bile demem sizlere
Bakamam bir daha öyle yüzlere
Doğanay ağlama yazık gözlere
Boşuna yormuşum kendi kendimi
