O bir işletmeci, sanayici, iş insanı. Üreten, istihdam temin eden, bu şehre ekonomik, sosyal ve kültürel anlamda katma değer sağlayan memleket sevdalısı…
Kimseye eyvallahı olmayan…
Sevgili Oğuz Bağrıaçık’a gazetem ve sitemde yazmasını teklif ettim. Köşe yazarı olarak. Zira düşünceleri benim için, bizim için önem arz ederken, farkındalık yaratacak fikirlerine, yorumlarına ihtiyacımızın olduğunu düşündüm.
Ama o nazik bir şekilde kabul etmedi. Biliyorum yoğun. Her ne kadar yaşamı seven, bu şehrin sosyal ve kültürel yapısını zenginleştirmek-geliştirmek için çaba sarf etse de, fikirlerinin paylaşılmasını istemiştim oysa…
Çünkü yeri ve zamanı geldiğinde, haklılık payı olduğunda kral çıplak diyebilecek, fincancı katırlarını ürkütecek, insanların uykusunu kaçıracak kadar açık sözlü, fikirli…
*
Teklifim kabul etmedi. Nezaketli bir biçimde, sebebini de açıkladı kendince.
Bana; “Mehmet Fiskeci abi, köşe yazarlığı teklifinden dolayı onure oldum teşekkür ederim ama benim işim değil abi. Ben Maraş in bu zihniyetten çıkmasını istiyorum. Sahipsiz kalmayalım artık. Kanaat önderleri ve sivil toplum kuruluşlarının bu işleri basite indirmeleri yerine siyasilere destek olmaları şehrin kalkınması gelişmesi için çaba sarf etmelerini istiyorum. "Kişi kendi gibi bilirmiş karşısındakini " sözüm sözde yaşantıları ile ahlak abidesi olmaya çalışanlar, Aksu Köprüsü’nden sonra başka moda giriyor. Trabzon caddesinde gözleri fıldır fıldır dönüyor. Benim kızgınlığım bu insanlara.” demişti telefonda.
*
Dedim, yine diyorum, 1920 Harbinden önce Maraş düşman işgali altındaydı.
Şimdi de zihin işgalini yaşıyor.
Sayın Oğuz Bağrıaçık haklı kardeşim.