Haberi de bu başlıkta vermiştik aslında.
Ilıca benim ikinci mahallem. Değerli dostum Zeki Kaçamaz, ‘köylüm’ derdi bendeniz için. İşte köyümün, tatil, sağlık ve turizmin cazibe merkezi Ilıca’nın evladı, deprem öncesi şehrin kimliğinin oluşması, deprem sonrası ise yeniden şekillenen şehrin planlamasında cesur çıkışlarıyla dikkat çeken Mimarlar Odası Başkanı Yunus Emre Kaçamaz, iki dönemdir sürdürdüğü Başkanlığa veda etti; ‘buraya kadar!’ dedi ve yeni yönetimde görev almayacağını duyurdu.
Gelmek kadar gitmek, bırakma da zordu. Zaten bütün vedalar hüzünlü, duygu dolu olurdu. O da yeniden aday olmayacağını açıklarken eminim duygu yüklüydü.
*
Gitmesem de, görmesem de geleneksel olarak düzenlediği Mimarlar Balosu, bu yıl yalnızca bir buluşma değil; dayanışmanın, meslek onurunun ve duygusal bir vedanın sahnesi olmuş. Geceye mimarlık camiasının her kuşağından yoğun katılım sağlanırken, salon hem alkışlara hem de duygu dolu anlara tanıklık etmiş. Haberini siteye girerken üzüldüm. Sevincim şundandı, pandemi ve deprem onu yormuştu. Üzüntüm ise, kimlik ve itibar kazandırdığı kurumu bırakmasıydı.
Ama hayat onu da yormuştu belli ki.
Ticaret Borsası Başkanı sevgili Mustafa Narlı’nın babası adına köyüne yaptırdığı 24 derslik okulu 84 günde bitirmişti bu genç mimar. O zaman daha çok takdir etmiştim kendisini. Mimarlığın yalnızca proje üretmekten ibaret olmadığını gösterdi her demde. Katılmasam da, o gece, “Mimarlık birlikte düşünmek, birlikte üretmek ve birlikte dayanmak demektir” ifadelerini kullanmış. E haklı… Düzenlediği balosunun meslektaşlar arasındaki bağı güçlendiren çok özel bir hafıza olduğunun altını çizmiş.
*
Görev yaptığı süreçte, ki 6 yıllık süreci üç dönem halinde özetleyen Kaçamaz, üyeyle bağ kuran, sahada olan, dayanışmayı önceleyen bir oda anlayışıyla hareket ettiklerini bilmeyen yoktu.
Sonra, bir ilke imza attı, İlk dönemde sosyal etkinlikler, eğitimler ve üye buluşmalarıyla Mimarlar Odası’nı yaşayan bir yapıya dönüştürdüklerini; “Tavernaküler” dergisiyle Kahramanmaraş’a kalıcı bir mesleki hafıza bıraktı.
Mimarlık hizmet bedellerinin korunması, dijitalleşme ve mesleki denetim konularında kararlı adımlar attı, pandemi şartlarına rağmen sahadan hiç kopmadı.
En önemlisi, arkadaşları ile ekip halinde, depremin ardından en önde oldular.
*
Kurumların kimliği, ruhu, rengi, hafızası ve toplum içindeki itibarı önemli. Kaçamaz, bunu sağladı. Odayı kurumsal kimliğe kazandırma ötesinde, kimliğe yakışır bir oda hizmet binasını şehre armağan etti.
Ve gecede beklenen, belki de bazılarına sürpriz gelecek açıklamayı yaptı, duygusal vedasında, yeniden aday olmayacağını söyledi. İnancım odur ki meslektaşları üzülmüştü ve şehir adına ciddi eksiklikti.
Ama her sürecin bir sonu vardı. O da yorulmuştu belki. Kendisinden sonra geleceklere bayrağı devredecekti. Her şey bir yere kadardı nihayetinde.
Emeklerin için teşekkürler sevgili Kaçamaz!