Şundan oldum. Dünkü köşe yazımda, ‘CHP’de kılıçlar çekildi’ derken, adayları tahlile çalışmış, Onikişubat İlçe Başkanı Ünal Ateş için de, “Bakalım kaçıncı kez oraya buraya aday olup da kaybeden Ateş, muradına erecek mi?” demiştim.
Buna ateşi çıkmış gibi celallenmiş sayın Ünal Ateş. Telefonda bize adeta ateş püskürdü. Vakti zamanında neden hem büyükşehire, hem de Esat Şengül’ün karşısına aday olduğunu anlattı.
Anlattı da, ağzından ateşler çıkarken, “Düne kadar sana abi dedim, seni bir abi bildim. Ama bundan sonra benim için yoksun, artık benim abim değilsin, artık benim için Mehmet Bey’sin!” demez mi?
Yine de nezaketi elden bırakmadım, kendisini incitmek, kırmak gibi niyetimin olmadığını, ‘kırdıysam, üzdüysem özür dilerim, o cümleyi kaldırırım!’ diye ateşini söndürmeye çalıştım. Ben konuştukça o ateşe benzin dökmeye devam etti. Ateşi büyüttü.
Beni Esat Başkanı desteklemekle itham etti, suçladı. Oysa yazımda her üç adaya da aynı mesafede olduğumu dile getirmiştim.
*
Anlaşılan o ki bizi defterinden silmiş. Canı sağ olsun, silebilir. Benim de listemden bir kişi eksilmiş, çok değil. Telefonda, yazımdan dolayı açıklama göndereceğini de söyledi. Önüne gelenin, her canı isteyenin açıklamasına yer vermek gibi mecburiyetim yok. Olsun, göndersin, gazetecilik ilkesi gereği belki yayınlarım. İçindeki üsluba bağlı…
Senelerdir haberini yaptığım, tuz ekmeğimizin olduğu sayın Ünal Ateş, bizi bir kalemde sildiyse, demek ki bir cümlelik siyasetçiymiş!
Oysa aynı meseleyi içeren soruyu, Cesur FM’den Serkan Kuzu kardeşim de sordu kendine. “Daha önce de seçimlere girmiştin, kaybetmiştin…” diyerek hatırlatmada bulunmuştu. Ne vardı bunda?
Biz yazınca suç oldu, günah oldu. Tuttu bizi günah keçisi ilan etti.
Canı sağ olsun!
Rehberimde ve gönlümde bir kişiye yer açılmış oldu.