Yaşarken kıymet bilmek!

Etrafımdaki insanlara bakıyorum da birçokları aile fertleri ile kırgın. Yani kimi abisiyle kimi kardeşiyle kimileri anne babasıyla .Bazı insanlar gerçekten anlaşılması zor insanlar bunu kabul ediyorum, ama bir çoklarının konuşmama sebebi  çok anlamsız şeyler. Asla birbirini kırdığına değmeyen boş gürültüden ibaret.

*

Oysa aile insanın en kıymetli varlığıdır. Başın dara düşünce ilk ailen olur yanında. Onların yokluğunun düşüncesi bile kalbini acıtır. Hiç görmesen de varlığını bilmek mutlu eder. Bu yüzden yaşarken kıymet bilmek, birbirimize değer vermek lazımdır. Kimseyi kırmadan yol almak ne güzeldir. Geçenlerde bir televizyon programında bir hanımefendi anlatıyor; Ben babamı kaybedeli uzun zaman oldu diyor.

*

Babam onu kaybettiğimiz günün sabahında ilk bana geliyor kızım bugün seninle birlikte yemeğe gidelim beraber zaman geçirelim diyor ben ya olmaz baba benim işim var diyorum. Sonra anneme gidiyor anne hemşire olduğu için gece nöbetteymiş, ben uykusuzum uyumak istiyorum diyor.

O günün akşamı baba fenalaşıyor hastaneye kaldırılıyor.

Kalp krizi nedeniyle hayatını kaybediyor. Ve kızın içinde yıllarca  süren pişmanlık hissi kalıyor. Birbirinize zaman ayırın birbirinize sevdiğinizi söyleyin diye tavsiye de bulunuyor. Birbirimizi ertelemeyelim aile değerlidir kıymetini bilelim.

*

Hayat birbirimizi affetme fırsatı sunmayabilir.

Şöyle bir yazı okumuştum çok güzel sizinle de paylaşmak istedim.

“En faydalı ilaç sevgidir, eğer fayda etmemişse dozunu artırın.”

Kırgınlıkların olmadığı huzur dolu bir dünya diliyorum.

Şu üç günlük dünyada birbirimize dert değil, şifa olalım.

Hayırlı cumalar.