Nur Dağı’nda yaşanan o acı haberi okuyunca, yıllar önce yüreğimize kor gibi düşen 1998’in 11 Şubat Perşembe gecesi saat 22.15 sularında yaşanan karanlık anları yeniden gözümde canlandı. Aradan yıllar geçse de değişmeyen tek şey; toprağa düşen canların ardından yükselen ağıtlar oldu. Her kazanın ardından birkaç gün konuşuyor, üzülüyor, sonra unutuyoruz. Ama o acıyı yaşayan aileler hiçbir zaman unutmuyor. Çünkü ateş düştüğü yeri yakıyor…
Bir çocuk, artık babasının yolunu gözlüyor.
Bir anne, evladının sesini bir daha duyamayacağını bilerek sabahlıyor.
Bir eş, yarım kalan hayalleriyle baş başa kalıyor.
*
Ve bizler hâlâ aynı soruyu soruyoruz: “Daha ne kadar can vereceğiz?”
Bir yol haberi artık sadece bir “kaza haberi” değildir. O haberin içinde yarım kalan hayatlar vardır. Okula gidemeyecek bir çocuğun gözyaşı, evladının mezar taşına sarılan bir annenin feryadı vardır. Bir direksiyon ihmali, bir denetimsizlik, bir dikkatsizlik; bir ömrü değil, bazen bir nesli yok ediyor.
Ne acıdır ki, her kaybın ardından aynı cümleler kuruluyor: “Takdir-i ilahi…”
*
Evet, kader vardır. Ama ihmali kadere sığdırmak vicdanı susturmaz. İnsan hayatı bu kadar ucuz olmamalı. Bir insanın eve sağ salim dönmesi, bir annenin duasından ibaret kalmamalı.
Bugün Nur Dağı’nda yükselen ağıt, aslında bu ülkenin ortak acısıdır. Çünkü hangi şehirde olursa olsun, bir ocağa düşen ateş hepimizin yüreğini yakar. Ve artık şu soruyu yüksek sesle sormanın zamanı geldi:
Yollar mı eksik, tedbirler mi, yoksa insan hayatına verdiğimiz değer mi?
Toprak, en çok gençleriyle ağırlaşıyor.
Ve her mezar taşının başında aynı sessizlik duruyor: “Keşke…”
*
Ama keşkelere sığınarak kaybettiklerimizi geri getiremeyiz. Yapılması gereken; unutmak değil, ders almaktır. Çünkü her ihmal, bir başka çocuğu yetim bırakıyor. Her geciken önlem, bir annenin ömrüne tarifsiz bir hasret ekliyor.
Allah hayatını kaybedenlere rahmet, ailelerine sabır versin.
Dilerim ki artık hiçbir çocuk babasına hasret büyümesin, hiçbir anne evladının ardından ağıt yakmasın…