Yalan söylemenin, palavra sıkmanın, destursuz atmanın, bol keseden sallamanın, gümrüksüz kelime-cümle sarf etmenin suç olmadığını biliyoruz.
Büyüğü, küçüğü, mesleği, etnik kökeni, eğitimi ve sosyal yaşam pozisyonu ne olursa olsun, insanlara rahatlıkla yalan söylüyorlar.
Sonra, yalan söyleyeni de Ahırdağı’na kaldırmıyorlar!
Söz verenler sözünde durmuyor, ‘Tamam, o iş bende, merak etme sen!’ diyenler akşam verdikleri sözü sabah ya unutuyorlar, ya da sağıra yatıyorlar.
*
Bir gün bir fare şarap fıçısının içine düşmüş, bağırıp-çağırmaya başlamış, sesini duyurabilmek için avazı çıktığı kadar sesini yükseltmiş, “Kurtarın beni, gavur Müslüman yok mu, boğuluyorum, ölüyorum!” diye.
Tam bu sırada, en büyük düşmanı belirmiş fıçının başında, “Ne bağırıyorsun, geber, boğul git!” deyince fare, “Kedi kardeş biliyorum seninle yıldızımız hiç barışmadı ama ne olur beni buradan kurtar!”
Kedi ise, "Bak, senin en büyük düşmanın benim. Seni kurtarsam bile yerim!” demiş. Fare de; “Tek beni kurtar, kursağına yem olayım. Yeter ki boğulmaktan kurtulayım şu fıçıdan!” demiş ve aman dilemiş.
Kedi, “Söz mü?”
“Söz…” Anlaşmışlar…
Kedi güçlükle fareyi şarap fıçısının içinden çıkartmış, tam ağzına atacağı sırada fare bir kolayını bulmuş, kedinin elinden kayıp bir deliğe sığınmış. Kedi de yiyecek, karnını doyuracaktı ya, bıyıklarını uzatıp kediye yalvarır gibi, “Ulan şerefsiz, seni ölümden, boğulmaktan kurtardım, bana da söz vermiştin. Kurtarsam bile yiyecektim, ayıp değil imi yaptığın!” deyince, fare bıyık altından gülümseyerek şu cevabı vermiş; “Kusura bakma kedi kardeş, söz verirken sarhoştum!”
*
Ya işte böyle. Söz vermek öpücük vermeye benzemez. Yerine getiremeyeceğiniz, yapamayacağınız şeyler için kimseye söz vermeyin! Sonra verdiğiniz sözü ağızınıza tıkarlar, nefes alamaz olursunuz! Ya arakasında durun! Bedeli neyse ödersiniz!
*
Peki, şimdi size sorsam, desem ki; “Günümüzde, toplum içinde en çok kim, kimler yalan söylüyor!”
Bilene emekli maaşımdan ölmüş tavuk dürümü ikramımdır!
Söz!